Przez długi czas nic się nie mówiło o tej atrakcyjnej rasie kotów, które dzięki żywemu usposobieniu, przywiązaniu do właściciela i zamiłowaniu do zabaw idealnie nadają się do współżycia z ludźmi. Już przed drugą wojną światową trafiały się w miotach kotów syjamskich hodowanych w Ameryce kocięta z dłuższym, jedwabistym futrem. Hodowcy niechętnie godzili się z tym faktem, bo mógł on podważać czystość rasy "błękitnokrwistych" syjamów. Do dzisiaj nie wyjaśniono, skąd się wziął w hodowli gen odpowiedzialny za długie włosy, skoro zatajono istnienie takich osobników w obawie, że hodowle mogłyby mieć trudności z rejestracją.
Wygląd
Głowa kotów balijskich jest średniej wielkości, pociągła, klinowata, przy czym "klin" biegnie w prostej i nieprzerwanej linii od czubka nosa do końców dużych, wysoko osadzonych i często szeroko otwartych małżowin usznych. Zagłębienie nad poduszeczkami z wąsami, zwane "pinchem", jest równie niepożądane jak zbyt szeroka mordka.
Płaska z przodu czaszka musi w profilu tworzyć jedną linię z prostym nosem. Długa i wysmukła szyja podkreśla delikatność głowy i reszty ciała, z którymi harmonizuje długi i cienki ogon. Jest on ostro zakończony i pierzasty, ponieważ jest pokryty długimi, jedwabistymi włosami. Futro kotów balijskich jest delikatne i jedwabiste, jednak nie tak gęste jak u innych ras półdługowłosych.
Płaska z przodu czaszka musi w profilu tworzyć jedną linię z prostym nosem. Długa i wysmukła szyja podkreśla delikatność głowy i reszty ciała, z którymi harmonizuje długi i cienki ogon. Jest on ostro zakończony i pierzasty, ponieważ jest pokryty długimi, jedwabistymi włosami. Futro kotów balijskich jest delikatne i jedwabiste, jednak nie tak gęste jak u innych ras półdługowłosych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz